home / programma / Nothing Personal

Woensdag 07 april 2010 - aanvang 20:15 uur      Entree € 6,50
                                                                                  Met korting € 5,50 (vriendenpas, CKV of 65+)   

NOTHING PERSONAL

Regie en scenario: Urszula Antoniak. Camera: Daniël Bouquet. Montage: Nathalie Alonso Casale.
Muziek: Sharon Carpenter-Rose.
Met: Stephen Rea (The Crying Game, Interview with a Vampire en Breakfast on Pluto), Lotte Verbeek,
Fintan Halpenny , Ann Marie Horan , Sean McRonnel. (Ierland, Nederland 2009, kleur, 85 min.)
Engels gesproken. Nederlands ondertiteld Officiële website

Nothing Personal was de verrassing op het Nederlands Film Festival.
Terwijl alle aandacht uitging naar de grote kanshebbers Kan door huid heen en Oorlogswinter, werd de film
van Antoniak met vier Gouden Kalveren bekroond, Beste Lange Speelfilm – Beste Regie - Beste Camera -
Beste Sound Design.
Internationale Filmfestival, Locarno: Op het Internationale Filmfestival van Locarno won de film maar liefst
zes prijzen waaronder Beste Debuut, Beste Actrice en de Internationale Persprijs (FIPRESCI).
31ste Noordelijk Film Festival, Leeuwarden: Publieksprijs.
Het festivalpubliek beoordeelde de film met ruim een negen op een schaal van tien.
De nummers twee t/m vijf waren de films De Helaasheid der Dingen, Alles Stroomt, Das Weisse Band en
The Man Who Loved Yngve.

Dit debuut van de Pools/Nederlandse filmmaakster Urszula Antoniak mag er wezen.
Haar stijl van filmen is net zo weerbarstig als het verhaal dat ze vertelt.
Hoe intens beleven we de liefde? Misschien ligt het antwoord in de intensiteit van liefdesverdriet.
We horen in Nothing personal niet hoe intens de roodharige Anna (sublieme Lotte Verbeek) van iemand
heeft gehouden, maar het is geen klein bier geweest.
In het begin van de film zit de twintiger in een lege kamer. Buiten op straat staan haar spullen bij het vuilnis.
Ze schuift een ring van haar vinger.
We weten genoeg: Anne heeft haar liefdesrelatie uit elkaar zien klappen. Dat is niet bijzonder, maar Annes
reactie wel. In de gewone wereld leidt liefdesverdriet tot pijn, waarna het grote opkrabbelen begint.
Anne reageert extremer.
Ze moet weg van alles wat aan haar geliefde herinnert. Dat alles is heel Nederland.
In de volgende scène treffen we haar met een rugzak en een tentje op het Ierse platteland aan.
Alleen. Ronddwalend stuit ze op een prentenkaart-idyllisch huisje op een afgelegen Schiereiland (Connemara).
Er woont geen creep, maar een fijngevoelige weduwnaar, die van opera en Schubert en een goed glas wijn houdt.
Dat Anne in het paradijs is beland, ziet de kijker, maar zij natuurlijk niet. Haar pijn is er te groot voor.
Ze wil niets met de wereld, en vooral niet met mensen, te maken hebben. Dus als Martin (Stephen Rea)
vraagt hoe ze heet, snauwt ze hem toe dat dat niet zijn 'fucking business' is.
Toch accepteert Anne om te overleven zijn aanbod om in ruil voor eten klusjes in de tuin te doen.
Het is het eerste teken dat ze uit het dal kruipt. Ze bedingt als voorwaarde dat er geen contact tussen hen is.

Quotes:
- “Als Anne in Nederland meteen op jacht was gegaan naar een nieuwe geliefde was ze aan het einde van
Nothing personal minder rijk geweest. De moraal? Nooit meer liefdesverdriet bestrijden met een nieuwe vlam.
Eerst naar het platteland!” (De Filmkrant)
- “Nothing Personal is magnifiek vormgegeven en gespeeld en arthouse pur sang.
Voor cinemaminnend publiek: een flonkerende briljant!” (Movie2Movie.nl)
- “Veel lof ook voor cameraman Daniël Bouquet (Kikkerdril), die Ierland vangt onder prachtig natuurlijk licht
en elke denkbare bostint krijgt de kans om te contrasteren met Anne en haar blauwe tentje.” (De Volkskrant)