home / programma / Les hommes libres

Woensdag 01 februari 2012 - aanvang 20:15 uur          Entree € 6,50
                                                                                Met korting € 5,50 (vriendenpas, CKV of 65+)   

LES HOMMES LIBRES

Regie: Ismaël Ferroukhi. Scenario: Ismaël Ferroukhi, Alain-Michel Blanc. Camera: Jérôme Alméras.
Muziek: Armand Amar.
Met: Tahar Rahim (Un Prophète), Michael Lonsdale (Des hommes et des dieux), Mahmoud Shalaby,
Lubna Azabal (Incendies). (Frankrijk 2011, kleur, 110 min.)

In oktober 2011 was Les hommes libres de Openingsfilm van de tiende editie van het Joods Film Festival Amsterdam.
Regisseur Ferroukhi breekt in Les hommes libres een lans voor moslims die in het verzet zaten, zonder hen als
oorlogshelden op een voetstuk te hijsen.

Les hommes libres, dat prachtige Arabisch-Andalusische muziek bevat, brengt een hommage aan de moslims die in
de Tweede Wereldoorlog Joden het leven redden, maar schetst en passant ook de verhouding in Frankrijk in die tijd
tussen Noord-Afrikaanse immigranten en autochtone Fransen.
1942. Parijs is bezet door de Duitsers. De Algerijnse immigrant Younes (Tahar Rahim) leeft van de zwarte markt.
Als hij gearresteerd wordt door de Franse politie vreest hij voor zijn leven.
Om te overleven gaat hij er mee akkoord om voor hen te spioneren in de moskee van Parijs.
De politie vermoedt dat de verantwoordelijken van de moskee, waaronder Si Kaddour Ben Ghabrit
(mooi ingetogen Michael Lonsdale), valse papieren leveren aan Joden en mensen uit het verzet.
In de moskee ontmoet Younes de Joodse zanger Salim Halali.
Onder de indruk van zijn stem en zijn persoonlijkheid, raakt Younes met hem bevriend.
Salim overtuigt hem om in het verzet te gaan en ondanks de risicos besluit Younes zich tegen de politie te keren.
Als toeschouwer blijf je in het vervolg van de film geprikkeld door de vraag wat Younes beweegt.
Is hij vooral bezig met overleven? Ligt de verzetszaak hem echt aan het hart? Of gaan die twee hand in hand?

Quote:
- “Les hommes libres had gemakkelijk een drammerige karikatuur kunnen worden, met moslims als oorlogshelden,
Joden als slachtoffers en nazi's als bloedhonden. Maar gelukkig blijven zulke simplistische schema's achterwege.
Ferroukhi ramt zijn boodschap niet door de strot.
Dat is beslist knap voor een WOII-film, zeker als deze uit is op emancipatie van een minderheidsgroep:
de angst om niet gehoord te worden, maakt het dan des te verleidelijker om hard van de daken te schreeuwen.
Ferroukhi doet dat niet." (de Filmkrant)