Woensdag 27 oktober 2010 - aanvang 20:15 uur Entree
€ 6,50
Met
korting € 5,50 (vriendenpas, CKV of 65+)
ALAMAR (Naar de zee)
Regie,
scenario, producer, camera, montage: Pedro González-Rubio.
Met: Jorge Machado, Natan Machado Palombini, Nestór Marín, Roberta
Palombini.
(Mexico 2009, kleur, 73 min.)
Behalve in Rotterdam werd Alamar ook bekroond in Toulouse (juryprijs) en Miami
(publieksprijs).
Fictie of documentaire?
Regisseur Pedro Gonzalez-Rubio legt het antwoord op die vraag bij zijn publiek.
Zijn film is een visueel hypnotiserende, maar dramatisch minimalistische ode
aan mens en natuur.
Dat klinkt cryptisch maar zijn film is dat zeker niet. Integendeel.
De vijfjarige Natan leeft in twee werelden. Zijn moeder woont in Rome, zijn
vader midden in een van de
belangrijkste natuurgebieden ter wereld, het Mexicaanse koraalrif Banco Chinchorro.
Aan het begin van Alamar toont een serie foto’s hoe zijn vader en moeder
ooit samen gelukkig waren.
De liefde duurde een paar jaar, maar bleek niet opgewassen tegen de enorme
verschillen in levensstijl:
‘Hij woont midden in de rimboe, ik kan daar niet leven, ik zou doodgaan’,
zegt Roberta, Natans moeder.
|
|
|
De
Mexicaanse regisseur Pedro González-Rubio situeerde zijn bekroonde
debuut Alamar op een
adembenemende locatie: het Mexicaanse koraalrif Banco Chinchorro, dat een
van de best bewaarde
ecosystemen ter wereld herbergt. „Het moest zoiets worden als een reis
naar de oorsprong van het leven”,
vertelt de 34-jarige filmmaker over zijn eerste film.
Alamar (Naar de zee) is het fascinerende portret van een Mexicaanse vader
die zijn vijfjarige zoontje
meeneemt op een mythische reis naar een vissersgemeenschap ruim dertig kilometer
voor de kust van Mexico.
Ze nemen hun intrek in een palafita, een kleine paalwoning op zee.
Samen met een oudere ervaren visser – aangeduid als grootvader –
vormen ze een paar weken een
alternatief huishouden. De mannen slapen in hangmatten. Ze bakken barracuda’s
en slurpen verse visbouillon.
In het helderblauwe water leert vader zijn zoon snorkelen. Hij leert hem de
namen van bloemen en vissen.
En hoe om te gaan met de koereiger die op een dag op lange dunne poten de
paalwoning komt binnen getrippeld,
en voorlopig geen zin heeft op te stappen. Ze dopen de witte vogel Blanquita.
Tot het zoontje terug moet naar zijn Italiaanse moeder in Rome.
 |
 |
Quote:
- “Hoewel het afscheid nadert tussen Jorge en zijn zoon, die met zijn
moeder teruggaat naar Italië, wordt
dat sentiment nergens uitgebuit.
Het contrast tussen deze afgelegen plek en Rome, tussen de wilde natuur en
de gecultiveerde mens, is
subtieler dan in menig natuurfilm. Op Banco Chinchorro is de mens nu eens
niet de dominante soort, en die
nederigheid siert de personages.” (Catalogus Rotterdams Filmfestival)